ای هستی بخش توانا

با درود وسخنی با مزدای پاک؛

ای مزدای يکتايم

مرا از سر چه آفريدي؟ بی حوصله گی ات؟

يا اينکه در تمام طول عمرم امتحان پس بدهم؟

که با تو باشم و نه در کنار تو؟

که هميشه به اميد پناه تو در زندگی پيش روم

وقتی امشب زير بارن با چرخ می روندم

من رو ديدی حتمن

هق هق گريه ام رو نيز شنيدي؟

نه از سر ناتوانی جسمی بل.....

آره نميدونم کجای زندگيم اشتباه کردم آخه

چرا مرا اينقدر زود آفريدي؟

چرا به من حق انتخاب برای ساختن آينده ام را ندادي؟

عقلم نميرسيد؟

حالا که ميرسه نيز دير است برای انتخاب

آب از سرم گزشته بيمارم و دل خسته و گرفتار

چقدر سهم من کم بود ازتندرستی در زندگی

خودت خوب ميدونی که اگر اطمينانم به لطف تو نبود

خيلی وقت بود که پس رفته بودم

ولی حالا چرا جواب نيايش هايم را نميدهي؟

دلم برایت خيلی تنگه خدا جون

کاشکی اينجا روی زمين ميتونستم با تو سخن بگم

و جواب بشنوم

نميخام بگم خسته ام يا بريدم ولی ........خودت بهتر ميدونی

پس کمکم کن که تنها با کمک خودت به رهايی دست پيدا ميکنم.

 

                  بر سرماي درون

 همه

  لرزش دست و دلم          از آن بود كه

كه عشق           پناهي گردد

پروازي نه           گريز گاهي گردد

 آي عشق آي عشق               چهره آبيت پيدا نيست

و خنكاي مرحمی               بر شعله زخمي

نه شور شعله               بر سرماي درون

 آي عشق آي عشق                     چهره سرخت پيدا نيست

غبار تيره تسكينی                بر حضور  ِ وهن

و دنج ِ رهائی             بر گريز حضور

سياهی                  بر آرامش آبي

و سبزه برگچه              بر ارغوان

آي عشق آي عشق

رنگ آشنايت           پيدا نيست

                                             روان شاد احمد شاملو

هميشه تندرست و عاشقش باشيد چون تنها اوست که به درد دلهايمان گوش فرا ميدهد و برايمان کار ساز است.

       تا درودی دگر بدرود.

  
نویسنده : شهلا ; ساعت ٥:٥۱ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱ شهریور ،۱۳۸۳