حذر از عشق تو هرگز نتوانم.......

درود؛

حالم خيلی خراب است و شعر گونه ای در يک لحظه نوشته ام......

دلم ميخاهد اندازه تمام دريا ها بگريم

تا که هر قصر کاغذيِ بر سر راهم است

وآنکه هيچ عشقی درآن نيست

             خراب کنم واز آن بگذرم

ابر ها يی را که دلگيروگرفته اند مهمان شوم

                          آنهايی که

با کمترين و کوچکترين باد                                                           

به گريه آغاز می کنند

وبدون هيچ  دليل و بهانه ای گريه سر ميدهند

اشکهایم شايد در آنجا روان شوند و از اين سر در گمی

نجــــــــــــات يابم......

که من نيز انسانم و همچو ابر بهاری متبلور

هر دم با کوچکترين دليل دگر گون می شوم

            چرا که اسیرعشقم

هميشه چشم در راهم

دراتتظاری تمام نشدنی

انتظاری که مرا به زانو در آورده

بل همراه ابرها به ساحل دريای خزررسم 

خدايا به فريادم رس که خودت پناه تمام بی پناهانی

 

لحظهء ديدار نزديك است؟!

به اين دوست نيکم  اسد خان سر بزن و ببين که گزارش جالبی از سفر پيمان سعيدی از بم با عکسهايش داره

دلت زلال و دريايی باد تا درودی دگر بدرود.

خواهش ميکنم فقط برايم آرزوی آرامش روحم را داشته باش......

  
نویسنده : شهلا ; ساعت ٥:٤٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٥ آبان ،۱۳۸۳