در ژرفای دريا

با درودبر همه ايرانيان  

من براتون يک شعر مينويسم ٬

                                             صدف

قطره ای در صدفی پنهان شد                 رفته رفته به صدف مهمان شد

        در نهان خانه تاريک صدف             محرم راز شد و عريان شد

چند روزی که گذشت ديد منزل تنگ است     در و ديوار صدف چون سنگ است

      کمی آزرده شد از خود پرسيد       علت آمدنم اينجاچيست

قطره ها آزادند     دردل موج زمان فريادند      من چرا در قفسم    بند آمد نفسم

        چيست معنای خودآزاری من                      چيست بيماری من

اگرم روزنه ای باز شود دور شوم        ساکن منطقهء روشنی و نور شوم

           صدف آهسته شنيد اين نجوا                 گفت ای کودک خرد دريا

      شکوه کم کن که در اين بهر عميق                     نگرديم به کسی يار و  شفيق

   ارزشت بيشتر از شبنم نيست                  مثل تو در دل دريا کم نيست

        ما به کس در دل خود جا ندهيم          تا نبينيم که ارزش دارد 

                         بی جهت منزل و معوا ندهيم 

 اکر امروز تو در سينه من پنهانی     يا به قول خودت افتاده در اين زنداني 

                                مکن از بخت شکايت که بدون ترديد

                    تو در   اين   خانه   تاريک  شدی  مرواريد

                 ****************************************

 ناگفته نمونه اين شعر از من نيست     

 از آقاييه که من نامش رو   حافظ     زمان گذاشتم 

حالا شما به من بگيد از اين شعر چه نتيجه ای گرفتيد؟؟؟؟؟؟؟؟

تا نام شاعر رو بگم

  
نویسنده : شهلا ; ساعت ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٩ آذر ،۱۳۸٢